In de jaren tachtig heb ik een paar jaar harddrugs gebruikt. Omstreeks 1986 heb ik ongeveer een jaar gespoten. Daaraan heb ik als souvernir een licht beschadigde hartklep overgehouden - en naar nu is gebleken nog wat meer. Goddank ben ik niet hiv-positief. Hepatitis-C was toen nog niet als zodanig bekend en dus ben ik daar nooit op getest. Tot voor kort wist ik niet eens dat het bestond en dat het erg veel voorkomt bij (ex-)spuitende druggebruikers. Van 1987 tot 1990 heb ik met vallen en opstaan een afkickprogramma gevolgd. Na een hoop ellende heb ik mijn leven weer op de rails gekregen. Ik ben weer gaan werken en studeren, mijn dochter (nu 21) die tijdelijk in een pleeggezin verbleef kwam weer bij me wonen en in 1995 ben ik getrouwd, waarna ik nog 2 kinderen heb gekregen die nu 2,5 en 4,5 zijn. In 2000 ben ik als freelance corrector en redacteur gaan werken. Heerlijk, eigen baas en leuk werk. Een tijd geleden kreeg ik een tijdschrift voor huisartsen ter correctie: een special over druggebruikers, met een uitgebreid verhaal over hepatitis-C. Mijn huisarts had er begrip voor dat ik lichtelijk in paniek was geraakt door de hoge besmettingscijfers. Bovendien is iemand die ik kende uit het afkickcentrum overleden aan leverkanker die pas in een laat stadium werd ontdekt. Kortom, ik schrok nogal van dat hepatitis-C verhaal. Het resultaat van de medische molen: ik had inderdaad antistoffen tegen hepatitis-C in mijn bloed en ben doorverwezen naar de internist. Na bloedprikken, bloedprikken en nog eens bloedprikken plus een leverscan gecombineerd met een biopsie (netjes onder plaatselijke verdoving, geen centje pijn) de uitslag: wel een chronische infectie maar met slechts licht verhoogde bloedwaarden, dus weinig ontstekingsactiviteit; geen tekenen van cirrose; minimale tekenen van fibrose. Helemaal niet slecht voor een infectie die er al 15 jaar zit. Wat een opluchting. Ik hoef alleen maar onder controle te blijven twee keer per jaar. Mocht de infectie in de toekomst actiever worden of meer schade gaan toebrengen, dan zijn er misschien inmiddels wel effectievere en minder belastende medicijnen. Dat zien we dan wel weer. Voor mij een mooie afsluiting van een toch wel spannende tijd. En voor anderen misschien goed doen te horen dat het ook mee kan vallen!

Marian

 Wordt vervolgd.