Mijn naam is Alex Mesman en sinds het begin van de jaren 90 weet ik dat ik in het trotse bezit ben van het Hepatitis C virus. Geen onverdeeld genoegen. Door het totale gebrek aan klachten heb ik er nooit echt aandacht aan besteed, behalve dan de jaarlijkse controle om te kunnen kijken of er zich iets wijzigde in de situatie. Gelukkig gebeurde er niets om te verontrusten. Door een ongelukje toen ik negen jaar was heb ik mijn arm verbrand. Om dit weer wat te repareren heb ik een hoop operaties moeten ondergaan. Hierbij heeft het bloed rijkelijk gevloeid. Als ik mijn arts mag geloven is de besmetting toen opgetreden. Naar ik begrijp werd er in de jaren zeventig nog niet gecontroleerd op de aanwezigheid van het virus in bloed en bloedproducten. Boosheid bij het horen van het nieuws had ik ook, maar op wie moest ik boos worden? Een vreemd en dubbel gevoel was het gevolg hiervan; zonder het bloed had ik het niet overleefd, maar overleef ik het nu wel met het bloed?
Een routine controle om een verhoging van de hypotheek te kunnen realiseren toonde de aanwezigheid nog steeds genadeloos aan. Alleen was er sprake geweest van voortschrijdend inzicht bij de verzekeringsmaatscappijen. Waar de vermelding van virusbezitter bij het aangaan van de hypotheek nog geen enkel probleem was, zo problematisch was het nu. er moest informatie opgevraagd worden bij de huiarts..... Deze goede man had een paar dagen ervoor net een patiënt in zijn praktijk gehad die was overleden aan hetzelfde virus. Voorzichtigheid was dus troef en een verwijzing naar de internist was snel gemaakt.

 Vele bloedonderzoeken en een punctie later kwam de mededeling dat mijn lever licht ontstoken was,
maar niet noemenswaardig en acute behandeling was niet (nog niet) vereist.
Moi, want daar had ik dus ook helemaal geen zin in. Het vooruitzicht van een jaar griep trok me niet erg aan. Toen kwam een nieuw onderzoek, ongeveer een half jaar geleden. Er was ee nieuw onderzoek ontwikkeld om de relatieve hoeveelheid virus te kunnen meten. Zo gezegd, zo gedaan (ƒ 750,00 )

Resultaat: teveel virus om er echt op gerust te zijn, en het dringende advies om serieus na te denken over behandeling. Dat nadenken deed ik al eerder en nu ook weer. Eerst moesten we verhuisd en een beetje gewend zijn had ik met Anja afgesproken. In de tussentijd had ik eigenlijk al besloten om me te laten behandelen. Er zitten veel nadelen aan, maar het gevoel een tijdbom in je lichaam te hebben wil ik toch wel graag kwijt. Vandaag ben ik gewend en heb ik zojuist het recept bij de apotheek ingeleverd. Ik ben benieuwd wat ik over een jaar te schrijven heb. Ik wens mezelf en mijn directe omgeving sterkte toe de komende tijd.