|
|
Sinds een aantal jaar heb ik last van gewrichtspijnen en na fysiotherapie,oefeningen en foto's, kreeg ik in de loop van de tijd bekkeninstabiliteit, ongelijke lengte van de benen en artrose als diagnoses te horen. En om het helemaal onwaarschijnlijk te maken bleek de slijtage(artrose dus)erg miniem te zijn. Dus dacht ik het mijne maar van en maakte er het beste van met pijnen die kwamen en gingen,bleef gewoon 3x per week sporten en bleef in beweging,al paste ik me wel aan. In het jaar 2000 werd er een kleine borstkankertumor gevonden; het werd eruit gehaald en ik werd getest op uitzaaiingen, gelukkig negatief en na 5 weken bestraling kwam het met de kanker helemaal goed, maar werd ik wel geconfronteerd met vermoeidheid. Dat was op dat moment geen wonder natuurlijk, dus de siësta werd ingevoerd en om 10 uur 's avonds gaat de knop om. Verder ben en leef ik gezond, praktisch nooit ziek of verkouden en werk 30 uur per week in wisseldiensten met heel veel plezier .Ik bleef maar puzzelen wat ik nou eigenlijk had en in december 2002 nog maar eens naar de huisarts gegaan omdat ik me steeds meer ging aanpassen aan mijn vermoeidheid stelde een grondig bloedonderzoek voor en ik kreeg op 2 januari 2003 te horen dat ik in het bezit was van het hepatitis-C virus. Ergens opgelopen in de loop van mijn leven, hoe wat of waar weet ik niet en eigenlijk ook niet meer van belang vind ik. Aanstaande donderdag de 23e ga ik voor de 1e keer naar de internist en voel me als een ter dood veroordeelde op weg naar de galg op een slecht moment. Maar ook als iemand "In de ban van de C-ring", die zich opmaakt voor de reis en het gevecht om de C-ring te vernietigen en te overleven. Het verhaal heeft meer dan treffende vergelijkingen en overeenkomsten met de andere verhalen op deze site. Adri
|
